Ceyx (fic sj-tvxq y) 2
posted on 23 Mar 2008 19:34 by kratae
คอนเสริตในวันนั้นเป็นคอนเสริตเปิดตัววงของพวกเรา
เป็นคอนเสริตที่จะดึงพวกเราออกจากใต้ดิน
หูของฉันยังคงจำเรียกกู้ร้องตะโกนของคนนับพันในฮอลล์ได้จนถึงวันนี้
เช่นเดียวกับที่ฉันยังคงจำเสียงตะโกนของนาย
เสียงร้องก้อง ที่เรียกชื่อของฉัน
ในตอนนั้น
มือสวยคู่หนึ่งที่มีแหวนเงินหลายวงครองเรียวนิ้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาจากพื้นโต๊ะกระจกใส ดวงตาคู่งามมองพาดหัวข่าวอย่างสนอกสนใจ เรียวปากสีชมพูยิ้มเยาะอย่างสะใจ
"ดูสิ วงเราดังแล้วนะ"
ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง พ่นควันบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ
"ทีวีพูดถึงทุกช่อง หนังสือพิมพ์ออกมันทุกเล่มเลย..." เสียงใสๆอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างร่าเริงที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับคนหน้าสวย ริมฝีปากสีชมพูที่มีห่วงเจาะพูดอย่างเริงร่า
"จะว่าไป ... พวกรายการเกมส์โชว์ก็ติดต่อให้เราไปออกนี่.." เสียงทุ้มนุ่มของอีกหนึ่งหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องพูดขึ้นบ้าง มือแกร่งขยับลูกบิดขนาดเล็กเล่นอย่างไม่ใส่ใจ เสียงก๊อกเก๊กดังแผ่วในห้องที่เงียบสนิท
"ปฏิเสธไปซะ..." ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างพูดเสียงเรียบ มือขวาเรียวงามของเขายกบุหรี่ขึ้นสูดอย่างช้าๆ
"ทำไมอ่ะ??" เสียงสูงๆของคนอายุน้อยที่สุดในวงดังขึ้นอย่างผิดหวัง "ฉันอยากออกอ่ะ ฉันอยากเล่นบ้างนี่"
"มันเป็นการดีสำหรับโฆษณาวงนะ ... ซีวอน.." หนุ่มหน้าหวานขยับหนังสือพิมพ์ในมือ ก่อนก้มลงมองรูปตัวเองบนหน้าหนังสือพิมพ์ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า
"ถ้าจะดัง มันต้องโปรโมตทุกทาง แค่เล่นคอนเสริตอย่างเดียว ไม่มีทางดังได้หรอก.."
ร่างสูงในเสื้อเจ๊กเก็ตดำขยี่บุหรี่สีขาวบนขอบหน้าต่าง เสียงทุ้มต่ำนั่นพูดว่า
"งั้นพวกนายก็ไปกันเอง" ร่างนั้นหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับทุกคนในห้อง และพูดอีกครั้งอย่างแน่วแน่
"ฉันไม่อยากไป"
"ท่านประธานต้องไม่ยอมแน่.." เสียงบ่นงึมงำจากน้องน้อยสุดท้องดังแผ่ว ร่างข้างหน้าต่างหยิบแว่นตาสีดำขึ้นมาจากในอกเสื้อ สวมมันช้าๆ แล้วพูดว่า
"งั้นก็ให้เขาไล่ฉันออกแล้วกัน"
เมื่อพูดจบ ร่างสูงสง่านั้นก็ก้าวเท้ายาวๆออกจากห้องที่มืดสลัวนี่อย่างรวดเร็ว
หนุ่มหน้าสวยบนเก้าอี้หนังสีดำขยับหนังสือพิมพ์ในมือ ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังที่หายลับไปเมื่อพ้นประตูอย่างครุ่นคิด
‘เปิดตัววงน้องใหม่ ‘เซอิกซ์' เขย่าวงการเพลงเกาหลี!'
‘วัยรุ่นคลั่งไคล้ ‘เซอิกซ์' เปิดศักราชใหม่วงการดนตรี!'
สายตาคู่สวยมองไล่หัวข้อข่าวที่พาดหัวอย่างหวือหวาในหน้าหนังสือพิมพ์ ปลายนิ้วชี้ไล่เนื้อกระดาษสีขาวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดที่หนังสือเล่มหนึ่ง มือเรียวก็หยิบมันขึ้นมาดูอย่างสนใจ แต่แล้ว ปากคู่งามก็ขยับเบ้อย่างผิดหวัง แล้วเจ้าตัวก็หันไปตะโกนถามกับชายชราหลังเคาร์เตอร์
"เถ้าแก่! หนังสือคู่มือครัวเล่มใหม่ยังไม่ออกเหรอ??"
ชายชราโผล่หน้าพ้นออกจากเคาร์เตอร์ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นส่ายหน้าช้าๆ
"มันออกวันเสาร์นี่ไอ้หนู"
ฮันกยองเลิกคิ้ว
"วันนี้วันอาทิตย์แล้วนะครับ" ชายชราทำท่านึก แล้วแกก็หัวเราะแหะๆอย่างเกรงๆ
"นั่นสินะ เหอๆ งั้นเดี๋ยวลุงดูให้นะ.." แล้วชายชราก็ก้มลงดูใต้เคาร์เตอร์ มือกร้านคุ้ยหาหนังสือมากมายที่กองสุมอยู่ข้างใต้ ฮันกยองเท้าคางกับเคาร์เตอร์อย่างเซ็งๆ และเมื่อเถ้าแก่หยิบหนังสือที่สุ่มๆกันออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆของแก ฮันกยองก็ก้มลงมองหนังสือเหล่านั้นอย่างผ่านๆ
แล้วก็สะดุดตากับหน้าปกนิตยสารเล่มหนึ่ง
"... เปิดตัววงเซอิกซ์... หมู่นี้ได้ยินชื่อนี้ถี่จัง.."
"ก็เพราะว่าวงเขาดีไงพี่ฮัน" เสียงดี๊ด๊าดังขึ้นข้างๆจนฮันกยองสะดุ้งโหยง
"คยูฮยอน! นายมาทำอะไรที่นี่? โรงเรียนเลิกแล้วเหรอ?"
วงหน้าใสยิ้มแย้ม ก่อนพูดเสียงร่าว่า
"แน่นอน วันนี้โรงเรียงเลิกครึ่งวันเพราะเป็นวันสถาปนา..." แล้วมือเล็กก็คว้าหนังสือเล่มนั่นขึ้นจากโต๊ะไม้ "เซอิกซ์... สวยชะมัดเลย.."
"อะไรสวย?" ฮันกยองถามงงๆ
"นักร้องนำ...สวยเนาะ?" คยูฮยอกชี้ให้ฮันกยองมองคนที่หน้าปก เด็กหนุ่มลูกเจ้าของร้านบะหมี่ก้มลงมอง ก็เห็นใบหน้าที่งามอย่างลึกลับจ้องมองกลับมาด้วยดวงตาที่กลมโต แวววาว แฝงด้วยความดุดัน และระแวดระวังภัยราวกับสัตว์ป่าที่หยิ่งทระนง
"สวย.. แต่ท่าทางจะดุ.." ฮันกยองให้ความเห็น
"คนอื่นๆก็เท๊~ เท่ห์" คยูฮยอนชี้ไปที่สองหนุ่มที่ยืนชิดขนาบข้างร่างบาง ฮันกยองมองตามเรียวนิ้วสวย ภาพสีขาวดำที่ถ่ายขึ้นให้ดูลึกลับน่าค้นหา ยิ่งทำให้สองหนุ่มที่ยืนเคียงร่างนั้นดูเร้นลับ ห่างไกลสายตา มองไม่เห็นความจริงที่ตั้งใจปกปิดไว้
"แล้วนี่ใครล่ะ?" ปลายนิ้วของฮันกยองชี้ไปที่คนผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหลังคนทั้งสาม หากแต่เขาหันหลังและมองเฉียงมาทางกล้อง ทำให้สิ่งที่ภาพปกได้ถ่ายทอด มีเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของใบหน้านั้นเท่านั้น
"อ๋อ... มือกีตาร์.. ชื่ออะไรน้า?" คยูฮยอนพลิกหนังสืออย่างรวดเร็ว นั่นทำให้ฮันกยองมองเห็นบางสิ่งที่อยู่ภายในด้วยสายตาที่ว่องไว
"อ๋อ! ชื่อ.."
"นี่ๆ พี่ดูบ้างสิ" เด็กหนุ่มรีบคว้าหนังสือเล่มนั้นจากมือน้องชายของเพื่อนสนิท คยูฮยอกขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"อ่า.. ดูสิคยู! ข่าวนี้น่ะ?" ฮันกยองชี้ชวนให้เด็กหนุ่มข้างกายมองภาพภายในหนังสือ คยูฮยอนชะโงกหน้าดู แล้วก็พูดอ่านเสียงเบา
"... โร้คจะกลับมาอีกครั้ง..."
"ใช่ๆ หายไปตั้งปีกว่า พี่ได้ข่าวว่าลีทึกไปต่างประเทศกลับมาแล้วเหรอเนี่ย??" ฮันกยองยิ้มร่า คยูฮยอนเบ้ปาก พูดงึม
"วงเก่าแล้วพี่!" แล้วคยูฮยอนก็ร้องอุทานเมื่อหนังสือเล่มบางโดนม้วนกลมก่อนฟาดเบาๆที่หัวไหล่
"ไม่กี่ปีนี่เอง เรานี่มัน.." ฮันกยองก้มลงมองหนังสือแล้วพูดพึมพำ ""คังอินหนาขึ้นนะเนี่ย.. อืม... ไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอ.."
แล้วเด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นจากนิตยสารเมื่อชายชราเรียกชื่อก่อนยื่นหนังสือที่เจ้าตัวต้องการให้ ฮันกยองวางนิตยสารดนตรี จ่ายเงินและเนออกจากร้านโดยมีร่างเล็กๆของคยูฮยอนวิ่งตามมา
"พี่ฮัน.. พี่ไม่ซื้อหนังสือเล่มนั้นหน่อยเหรอ?.. มีโร้คด้วยนี่!" เสียงของคยูฮยอนดังแผ่วอย่างออดอ้อน ฮันกยองหันไปมองอย่างรู้ทัน
"ถ้าฉันซื้อมา นายจะยืมฉันอ่านจะได้ไม่ต้องซื้อเองใช่มั้ย?"
คยูฮยอกแลบลิ้นแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะร่า
"แม่น!"
"ฉันเก็บเงินจะรอซื้อบัตรวงโร้ค.." คำพูดของฮันกยองทำให้คยูฮยอนมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างประหลาดใจ
"เอ๋ .. โร้คจะมีคอนเสริตเหรอ?" ฮันกยองส่ายหน้า
"ตอนนี้ไม่มี แต่ในอนาคตต้องมีแน่... จะเก็บตังค์ไว้ตอนนั้นน่ะ.."
คยูฮยอนหัวเราะขำ ก่อนคล้องแขนคนข้างกายอย่างสนิทสนม
"ว่าแต่พี่ฮัน... ตอนกลางคืนพี่ว่างมั้ย?"
"ทำไมเหรอ?"
"...ฉันมานัดกับเพื่อนน่ะ..."
"แล้ว?" ฮันกยองเลิกคิ้วกับคำพูดของคนตัวเล็ก
"ฉันอยากให้พี่ไปด้วย..นะ?"
"นายก็ไปเองสิ.."
"พี่ชินดงไม่อนุญาตหรอก... พี่นั่นแหละ... ไปกับผมหน่อย..." แล้วคยูฮยอนก็ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ดวงตาคู่ใสจ้องใบหน้างามสง่าของฮันกยองและกระพริบตาปริบๆ
"น้า... น้า...นะๆๆๆๆๆ" มือของคยูฮยอนเขย่าแขนของคนข้างกายไปมา
ฮันกยองมองใบหน้าหวานนั่นอย่างใช้ความคิด ก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า
"... นายจะไปไหนเหรอ?.."
หนังสือเล่มนั้นในร้าน น่าจะซื้อมาจริงๆ
เพราะบางที ฉันก็อยากเก็บอะไรที่เกี่ยวกับนายไว้บ้าง
นอกเหนือจากความทรงจำ
ที่มีนาย
อัดแน่นอยู่ข้างใน
*****************************
เราเปลี่ยนชื่อเรื่องหน่อยนะ